دسته‌بندی نشده

نه شخصی کنید نه جمع گرایی/ شانس زندگی را در کرونا افزایش دهید

در برابر کرونا چه رفتار روانی درست است

خط سلامت : شیوه ای که با ویروس کرونا برخورد می کنیم از یک سو به چگونگی تفکر ما در مورد جامعه و از سوی دیگر به چگونگی دیدگاه فردی مان پیوند خوردی است.

می شود که این روز ها روش رفتاری مان را تغییر دهیم به عبارت دیگر به نوعی این پیام را دریافت می کنیم که اگر رفتارت را تغییر دهی، شانس زندگی خواهی داشت.

این مفهوم برای افراد جوان که سالم اند و ریسک ابتلایشان به بیماری کمتر است، این پیام را در بر دارد که قرنطینه شدن در مورد من کاربرد ندارد و در واقع این افراد آسیب پذیر و سن و سال دار هستند که در معرض خطر قرار دارند.

می خواهم به یک نکته توجه تان را جلب کنم که شخصی سازی هر چیزی یعنی قاب کردن یک مساله به صورت جداگانه یعنی این که مواظب خود باشید، این پیام را می دهد که من حق دارم و می توانم که مواظب خود نباشم. به خاطر همین است که در پاسخ به سوال آن خبرنگار، شنیدم که می خواهم سفر کنم و خودخواه باشم.

تا اینجا که یک روی سکه را بیان کردیم و متوجه شدیم که شخصی سازی در بحران کرونا کار ساز نیست و رفتاری نادرست است. به گونه ای دیگر نیز رفتار می شود و آن این است که افراد به گونه ای رفتار کنند که برای خودشان ناخوشایند ولی به حال جامعه مفید است که در اینجا مساله خودم را قرنطینه می کنم تا کسی مبتلا نشود. در اینجا نیز با مشکل مواجه خواهیم شد. می بینیم که در هنگام توزیع مواد ضد عفونی کننده و وسایل بهداشتی مثل دستکش، ماسک و … در این روز ها همین اتفاق افتاد. اگر فرد محور شود قوی تر ها و ثروتمندتر ها و کسانی که دسترسی بیشتری داشتند می توانند بیشتر این منابع را بهره مند شوند.

پس چه باید کرد؟

از همین مثال های ساده متوجه شدید که هر دو راهبرد یعنی شخصی سازی و یا جمع گرایی کاربرد موثری نداشته و نا کارآمد بوده و واکنش کلی را در برابر بحران کرونا ضعیف خواهد کرد و به این علت است که به موفقیت و مهار مساله نخواهیم رسید.

مهم ترین چیزی که این روز ها به آن نیاز داریم حس هویت مشترک اجتماعی است. این مساله در تمام بحران ها و شرایط اضطراری کار ساز است و در این زمان است که افراد با هم هماهنگ شده و اقدام به پشتیبانی از هم خواهند کرد.

حس هویت مشترک اجتماعی چه زمانی ایجاد می شود؟

جالب است که بدانید گاهی در یک تجربه ی سخت و تهدید آمیز که همه ی افراد جامعه آن را تجربه می کنند این حس ایجاد می شود ولی اطلاع رسانی و آگاهی سازی هم اهمیت دارد.

سوال اغلب افراد در این روز های کرونایی این است، چه کار کنم زنده بمانم؟

به جای شخصی سازی این مساله می شود سوال را تغییر داد: چگونه رفتار کنیم تا از بحران کرونا عبور کنیم؟

یعنی تاکید کنیم که چگونه عمل کنیم تا از این آسیب همه مان در امان بمانیم و ضرر و زیان های جامعه به کمترین اندازه ی خود برسد. یعنی ضرر برای همه مان است وقتی پای همه ی افراد در میان باشد و آدم ها بدانند سود و زیان شان به هم وابسته است دیگر شستن دست، رفتار های مناسب بهداشتی و … یک وظیفه ی اخلاقی می شود و این دیدگاه که من مساله ای ندارم تا به خاطرش بخواهم سفر نروم و … یعنی ذره بین از روی فرد و شخص برداشته می شود.

از سوی دیگر وقتی که برخی از اقدامات با رعایت هنجار های جمعی به یک مساله عمومی تبدیل شد، شکستن آن باعث فشاری جمعی خواهد شد.

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن